{"id":2404,"date":"2019-11-26T17:03:32","date_gmt":"2019-11-26T16:03:32","guid":{"rendered":"http:\/\/www.odnowa.domchleba.com\/?p=2404"},"modified":"2019-11-26T17:03:34","modified_gmt":"2019-11-26T16:03:34","slug":"historia-i-znaczenie-adwentu","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.odnowa.domchleba.com\/?p=2404","title":{"rendered":"Historia i znaczenie Adwentu"},"content":{"rendered":"\n

Adwent jes okresem rozpoczynaj\u0105cym kolejny rok liturgiczy. Trwa cztery niedziele. Jest to czas radosnego i pobo\u017cnego przygotowania do Narodzin Chrystusa, kt\u00f3re obchodzimy 25 grudnia.<\/strong>Historia Adwentu<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\"\"\/<\/figure>\n\n\n\n

S\u0142owo “adwent” pochodzi od \u0142ac. advenio<\/em> – przychodzi\u0107 (gr. epifaneia, parusia<\/em> – przyj\u015bcie, objawienie). Sens okresu Adwentu jest nieroz\u0142\u0105cznie zwi\u0105zany z uroczysto\u015bci\u0105 Narodzenia Pa\u0144skiego<\/a>. Ta za\u015b uroczysto\u015b\u0107 pojawia si\u0119 w Rzymie ok. 336 roku. Wyznaczona zosta\u0142a na dzie\u0144 zimowego przesilenia tj. 25 grudnia. W tym to dniu w cywilnym kalendarzu rzymskim obchodzono Dzie\u0144 Narodzin S\u0142o\u0144ca Niezwyci\u0119\u017conego (co za aluzja do narodzin Chrystusa!) Pewne jest, \u017ce przed 354 r. Bo\u017ce Narodzenie pojawi\u0142o si\u0119 w kalendarzu, zredagowanym przez sekretarza pap. \u015bw. Damazego.<\/p>\n\n\n\n

Pierwsze wzmianki o przygotowaniu do Bo\u017cego Narodzenia – adwentu pochodz\u0105 z Galii (dzisiejsza Francja) i Hiszpanii. Pierwotnym sensem by\u0142o przygotowanie katechumen\u00f3w do przyj\u0119cia sakrament\u00f3w inicjacji chrze\u015bcija\u0144skiej, zw\u0142aszcza chrztu, kt\u00f3rego udzielano 6 stycznia (dzisiejsza uroczysto\u015b\u0107 Objawienia Pa\u0144skiego<\/a>). Biskupi proponowali nale\u017cyte przygotowanie do obchod\u00f3w Narodzenia Pa\u0144skiego<\/a> poprzez ascez\u0119, pokut\u0119 i rezygnacj\u0119 z zabaw i uciech.<\/p>\n\n\n\n

W Rzymie Adwent wprowadzono dopiero w VI w. (trwa\u0142 on pierwotnie 6 tygodni), za\u015b od pontyfikatu \u015bw. pap. Grzegorza Wielkiego – ju\u017c cztery tygodnie. Zyska\u0142 on ponadto, poza acetycznym przygotowaniem do Bo\u017cego Narodzenia; charakter eschatologiczny; czyli przygotowania do ostatecznego przyj\u015bcia Chrystusa (paruzji). Potwierdza to te\u017c fragment 1 prefacji adwentowej: “on przez pierwsze przyj\u015bcie w ludzkiej naturze spe\u0142ni\u0142 twoje odwieczne postanowienie, a nam otworzy\u0142 drog\u0119 wiecznego zbawienia. On ponownie przyjdzie w blasku swej chwa\u0142y, aby nam udzieli\u0107 obiecanych dar\u00f3w, kt\u00f3rych z ufno\u015bci\u0105 oczekujemy”<\/em>Znaczenie Adwentu<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Adwent, jako okres radosnego i pobo\u017cnego przygotowania do dnia narodzin Pana, obchodzi si\u0119 do dzi\u015b prawie w niezmienionej formie. Nie jest to ju\u017c jednak okres pokutny (jak kiedy\u015b). Warto jednak powzi\u0105\u0107 stosowne postanowienia, wzmacniaj\u0105ce nasz\u0105 wol\u0119, maj\u0105c na wzgl\u0119dzie s\u0142owa Pana: “uwa\u017cajcie na siebie, aby wasze serca nie by\u0142y oci\u0119\u017ca\u0142e wskutek ob\u017carstwa, pija\u0144stwa i trosk doczesnych, \u017ceby ten dzie\u0144 nie przyszed\u0142 na was znienacka; jak potrzask”<\/em> \u0141k 21, 34. Ostrze\u017cenie to dotyczy Dnia S\u0105du, ale czy\u017c nie pasuje to idealnie do ob\u017carstwa i trosk doczesnych czasu przed Bo\u017cym Narodzeniem?<\/p>\n\n\n\n

Okres adwentu ma dwie cz\u0119\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

Og\u00f3lne normy Roku liturgicznego i Kalendarza z 1969 r. m\u00f3wi\u0105, \u017ce: “Adwent rozpoczyna si\u0119 od I Nieszpor\u00f3w niedzieli, kt\u00f3ra wypada 30 listopada lub jest najbli\u017csza tego dnia i ko\u0144czy si\u0119 przed I Nieszporami Narodzenia Pa\u0144skiego”<\/em> nr 40.Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107:<\/strong> od pierwszej Niedzieli Adwentu a\u017c do 16 grudnia przygotowa\u0107 ma nas na paruzj\u0119 – ostateczne przyj\u015bcie Chrystusa u ko\u0144cu czas\u00f3w (Ap 22, 20). W Liturgii S\u0142owa powracaj\u0105 echem s\u0142owa proroka Izajasza. W drugiej prefacji adwentowej s\u0142yszymy: “Jego zapowiadali wszyscy prorocy, dziewica Matka oczekiwa\u0142a z wielk\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105, Jan Chrzciel zwiastowa\u0142 jego przyj\u015bcie i og\u0142osi\u0142 Jego obecno\u015b\u0107 w\u015br\u00f3d ludu”<\/em>. Wszystkie proroctwa Starego Testamentu zapowiadaj\u0105 wi\u0119c przyj\u015bcie Mesjasza. Spe\u0142nia si\u0119 oczekiwanie Ludu Wybranego.<\/p>\n\n\n\n

Druga cz\u0119\u015b\u0107 Adwentu<\/strong> to ju\u017c bezpo\u015brednie przygotowanie do uroczysto\u015bci Narodzenia Pa\u0144skiego<\/a>. Przebiega ona od 16 do 24 grudnia; ka\u017cdy dzie\u0144 posiada swoj\u0105 w\u0142asn\u0105 antyfon\u0119, podkre\u015blaj\u0105c\u0105 charakter zbli\u017caj\u0105cego si\u0119 Przyj\u015bcia. W liturgii Mszy \u015bw. donio\u015ble brzmi\u0105 s\u0142owa ostatniego proroka Starego testamentu; Jana Chrzciciela: “Przygotujcie drog\u0119 Panu, Jemu prostujcie \u015bcie\u017cki”<\/em> (Mk 1, 3). Liturgia zach\u0119ca nas od umi\u0142owania rzeczy niewidzialnych: “aby\u015bmy poznaj\u0105c Boga w widzialnej postaci, zostali przeze\u0144 porwani do umi\u0142owania rzeczy niewidzialnych”<\/em>. M\u00f3wi tak\u017ce o wymianie (podzieleniu) przez Chrystusa losu ludzkiego; przyj\u015bcia w cielesnej postaci. Oto Bo\u017ce Narodzenie staje si\u0119 wielkim podniesieniem natury ludzkiej; skoro B\u00f3g tak bardzo siebie uni\u017cy\u0142, rodz\u0105c si\u0119 jako dziecko – o ile\u017c wywy\u017cszy\u0142 godno\u015b\u0107 cz\u0142owieka!<\/p>\n\n\n\n

Ko\u015bci\u00f3\u0142, w 39 numerze og\u00f3lnych norm Roku liturgicznego i Kalendarza z 1969 r., naucza o Adwencie: “Okres Adwentu ma podw\u00f3jny charakter. Jest okresem przygotowania do uroczysto\u015bci Narodzenia Pa\u0144skiego, przez kt\u00f3ry wspominamy pierwsze przyj\u015bcie Syna Bo\u017cego do ludzi. R\u00f3wnocze\u015bnie jest okresem, w kt\u00f3rym przez wspomnienie pierwszego przyj\u015bcia Chrystusa kieruje si\u0119 dusze ku oczekiwaniu Jego powt\u00f3rnego przyj\u015bcia na ko\u0144cu czas\u00f3w. Z obu tych wzgl\u0119d\u00f3w Adwent jest okresem radosnego i pobo\u017cnego oczekiwania”<\/em><\/p>\n\n\n\n

\"\"\/<\/figure>\n\n\n\n

Charakterystyczn\u0105 cech\u0105 II cz\u0119\u015bci Adwentu s\u0105 odmawiane codziennie antyfony, oparte o obrazy i symbole biblijne, kt\u00f3re wesz\u0142y do liturgii adwentowej od IX w. S\u0105 to tzw. antyfony “O”, bowiem ka\u017cda z nich rozpoczyna si\u0119 od wyrazu na “O” (O Sapienitia, O Adonai, O Radix Jesse, O Clavis David, O oriens, O Rex gentium, O Emmanuel<\/em>). W takiej kolejno\u015bci uszeregowa\u0142 je Amalariusz. W odnowionej liturgii znalaz\u0142y one swoje miejsce jako wersety w aklamacji Alleluja przed Ewangeli\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Trzecia Niedziela Adwentu – zwana niedziel\u0105 Gaudete: Rado\u015bci (w liturgii u\u017cywamy r\u00f3\u017cowego koloru szat<\/a>), jest podkre\u015bleniem radosnego charakteru oczekiwania na Chrystusa. Oczekiwania aktywnego, czynnego, z postaw\u0105 czuwania, a nie “z r\u0119kami w kieszeni”. “Niech biodra wasze b\u0119d\u0105 przepasane, a w r\u0119kach waszych niech p\u0142on\u0105 pochodnie”<\/em> \u0141k 12, 35, m\u00f3wi Chrystus. I to jest postawa czuwania! Gotowo\u015b\u0107 do ruszenia w drog\u0119, z p\u0142on\u0105cymi pochodniami, by o\u015bwieca\u0142y drog\u0119. St\u0105d zewn\u0119trzn\u0105 oznak\u0105 naszego czuwania s\u0105 lampiony, kt\u00f3re zapalamy w czasie Mszy roratnich; po\u015bwi\u0119conych czci NMP. Lampion jest jednym z symboli<\/a> adwentowych, obok:<\/p>\n\n\n\n